Święta Katarzyna Aleksandryjska

    Urodziła sie prawdopodobnie w 294 roku po Chrystusie w Aleksandrii, w rodzinie pogańskiej. Jako córka króla Kustosa otrzymała wszechstronne wykształcenie. Wraz ze swoją matką nawróciły się na chrześcijaństwo, a św. Katarzyna złożyła śluby czystości. Za panowania cesarza Maksencjusza nakazano wszystkim w Cesarstwie Rzymskim składać ofiary bogom. Wtedy to 18-letnia Katarzyna, wystąpiła przed cesarzem zarzucając mu okrucieństwo i niesprawiedliwość w stosunku do prześladowanych chrześcijan. W czasie prześladowań chrześcijan w IV w., odrzucając prośbę władcy wschodniej części imperium rzymskiego - Maksymiana o swoją rękę, Katarzyna została uwięziona a podczas odwiedzin nawróciła cesarzową Augustę i towarzyszącego  jej Porfirjusza z 200 żołnierzami. Za karę Katarzyna miała się wyrzec  swej wiary przed cesarzem. Nie zrobiła tego i została skazana na śmierć wraz z broniącą ją cesarzową Augustą i Porfirjuszem. Gdy uruchamiano machinę na której miała umrzeć, nagle pękły sznury, którymi była związana, a machina się rozpadła. W ostateczności ścięto ją mieczem ok. roku 311. Tradycja podaje, że jej ciało zostało przeniesione na górę Synaj przez aniołów.

    Kult św. Katarzyny zapoczątkowany został w Egipcie i stamtąd rozprzestrzenił się na cały chrześcijański  Wschód. Na Zachodzie znany był już w VIII wieku, w średniowieczu szerzony był przez benedyktynów, szczególnie z opactwa na Monte Cassino we Włoszech oraz z opactwa La Trinite-au-Mont koło Rouen we Francji, do którego w XI wieku sprowadzone były relikwie św. Katarzyny.
W Polsce kult św. Katarzyny szczególnie żywotny był w opactwie benedyktynów na Świętym Krzyżu. Do Polski dotarł z Czech, gdzie popierany był przez Karola IV.

DZIEJE KULTU NASZEJ PATRONKI
     Wszystko  zaczęło się w roku 1837 za sprawą mysłowickiego  proboszcza księdza Mateusza Nygi (zmarł 1839). Właśnie wtedy, zrodził się projekt budowy kolei żelaznej  w Mysłowicach. Jak każda nowinka techniczna w owym czasie również ta znalazła  wielu przeciwników. Nie  łatwo pokonać oponentów.
Stając po stronie słusznej sprawy, tj. za budową  kolei ks. Mateusz Nyga miał powiedzieć, że skoro święta Katarzyna Aleksandryjska nie zginęła pod kołem tortur, to z pewnością ochroni Ona wszystkich przed nieznanymi niebezpieczeństwami na żelaznych drogach. Toteż kolejarze  z Mysłowic zakładając swój pierwszy związek zawodowy, za Patronkę wzięli św. Katarzynę. Było to w roku 1851, a więc w cztery lata po uruchomieniu linii kolejowej na trasie Mysłowice-Wrocław. Można zatem z dużym prawdopodobieństwem przyjąć że kult św. Katarzyny jako patronki kolejarzy narodził się na ziemiach polskich właśnie w Mysłowicach, a jeśli nie, to przyjęty przez kolejarską brać z Mysłowic, im zawdzięcza swoje rozpowszechnienie  w Polsce, głównie  na Śląsku Opolskim i Górnym.
     Kult świętej Patronki przetrwał w sercach kolejarzy po dzień dzisiejszy. Świadczą o tym liczne liczna wizerunki św. Katarzyny w polskich lokomotywach, lokomotywowniach i wagonowniach oraz na starych i nowych sztandarach związkowych. Do niej to właśnie odnoszą się wezwania kolejarskiej braci umieszczane na sztandarach, proszące o wstawiennictwo i opiekę w niełatwej służbie na żelaznych szlakach. W  Polsce po II wojnie światowej sytuacja nie sprzyjała rozszerzaniu się  kultu świętej Patronki Kolejarzy. Wprowadzano urzędowe branżowe święto kolejarza obchodzone co roku w drugą niedzielę września. Po sierpniu 1980 roku odżyły religijne tradycje kolejarzy. Podczas pamiętnych rozmów wrocławskich przedstawiciele  resortu komunikacji ze strajkującymi kolejarzami postanowiono dzień św. Katarzyny Aleksandryjskiej (25 listopada) obchodzić jako święto całej kolejarskiej braci, świętu wszystkich ludzi żelaznych dróg.
     Gospodarzami pierwszych w powojennej Polsce centralnych uroczystości ku czci św. Katarzyny Patronki Kolejarzy byli pracownicy węzła lubelskiego. Miały ona miejsce 25 listopada 1981 roku w lokomotywowni Lublin. Rozpoczęto je koncelebrowaną Mszą Świętą, której przewodniczył biskup lubelski Bolesław Pylak. Ustawiono wówczas na terenie lokomotywowni monumentalny krzyż wykonany z szyn kolejowych, na którym  umieszczono słowa wypowiedziane przez Papieża-Polaka podczas jago pierwszej wizyty w Polsce;: "Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi, tej ziemi”. Wiele  jednostek kolejowych zorganizowało  wtedy również swoje lokalne uroczystości połączone z nabożeństwami, akademiami i spotkaniami. Podczas nabożeństw  w kościołach zwracali się kolejarze do swojej Patronki o pomoc i błogosławieństwo dla siebie i swych rodzin, a także dla niełatwej służby na żelaznych szlakach; za jej pośrednictwem polecali swoją pracę i swoje kolejarskie organizacje, a w uroczystości liturgiczne włączono niejednokrotnie poświęcenie kolejarskich sztandarów związkowych. Przebudzona w tym czasie odnowy i wielkiej nadziei Polaków tradycja kultu św. Katarzyny, Patronki Kolejarzy, trwa do dzisiaj.  Została przyjęta zasada, że na początku  listopada ma miejsce ogólnopolska pielgrzymka kolejarzy i ich rodzin na Jasną Górę, a 25-go i w najbliższą niedzielę uroczystości odpustowe naszej Patronki obchodzone są na węzłach o charakterze lokalnym - jako diecezjalne i dekanalne. Pogłębia się w ten sposób łączność pracowników kolei ze świętą Katarzyną i przyjmowanie tych wartości, za które poniosła śmierć męczeńską.

    W dniu 17 sierpnia 2007 roku zwierzchnik Autonomicznej Cerkwi Prawosławnej Góry Synaj przekazał relikwie Św. Katarzyny do świątyni po jej wezwaniem w Warszawie na Służewie. 1700 rocznica śmierci Św. Katarzyny przypadła w roku 2007.

Święty Rafał Kalinowski

     Rafał Kalinowski urodził się 1 września 1835 roku w Wilnie, na chrzcie otrzymał imię Józef. W roku 1843 rozpoczął naukę w Instytucie Szlacheckim. Później zdecydował się na studia w Mikołajewskiej Akademii Inżynierskiej w Petersburgu, wstępując równocześnie do wojska rosyjskiego. Na początku lipca 1856 roku Kalinowski awansował na podstawie egzaminu do stopnia podporucznika, rok później, w czerwcu, ukończył studia i przyjął posadę adiunkta matematyki w Mikołajewskiej Szkole Inżynierskiej, awansując równocześnie na porucznika. Wychowanie religijne wyniesione z domu rodzinnego nie wytrzymało próby życia. W Petersburgu Kalinowski przeżył kryzys religijny, objawiający się m.in. w zaniechaniu przystępowania do sakramentów świętych oraz w nieregularnym uczestnictwie we Mszy św. Ponieważ atmosfera Petersburga męczyła go, zaangażował się do pracy przy budowie linii kolejowej Odessa-Kijów-Kursk. Zlecono mu wytyczenie trasy na odcinku Kursk-Konotop. Wybuch powstania styczniowego w roku 1863 zmusił Kalinowskiego do przyspieszenia starań o dymisję z wojska. Następne  etapy to:
-zesłaniec
-wychowawca
-zakonnik

    26 listopada 1878 roku złożył pierwsze śluby zakonne. Potem został przeniesiony do Raab (Györ) na Węgrzech, gdzie studiował filozofię i teologię. 27 listopada 1881 roku  w  Raab (Györ) na Węgrzech, złożył uroczyste śluby zakonne. W  1894 roku o. Rafał został wybrany po raz trzeci przeorem w Czernej. Podobnie jak w poprzednich latach czas wypełniała mu praca w konfesjonale w Czernej oraz w obu klasztorach karmelitanek bosych w Krakowie. W 1897 roku został po raz drugi przełożonym domu w Wadowicach, gdzie podjęto budowę obecnego kościoła i klasztoru. Jego zdrowie było coraz słabsze. Dlatego w październiku 1898 roku zrzekł się urzędu i wrócił do Czernej. W następnym roku został mianowany przez prowincjała wikariuszem prowincjalnym klasztorów karmelitanek bosych w Galicji. W roku 1906 został przeorem w Wadowicach. Zmarł 13 listopada,  19 listopada zwłoki przewieziono do Czernej, gdzie następnego dnia zostały pogrzebane na cmentarzu zakonnym. Współbracia zakonni o. Rafała oraz ci, którzy stykali się z nim jako kapłanem, zwłaszcza w konfesjonale, ulegali jego dobroci. Nigdy bowiem, proszony o pomoc, nie odmawiał. Chętnie spowiadał i nie żałował czasu dla swoich penitentów, których jednakowo traktował. W konfesjonale spędzał wiele godzin, również w czasie choroby. Sam będąc bardzo delikatnego sumienia, potrafił przywrócić pokój . Szczególną troską otaczał chorych i chętnie ich odwiedzał. Jako przełożony był dla wszystkich przykładem wypełniania obowiązków życia zakonnego, zwłaszcza modlitwy. Świadkowie często wspominają o jego skupieniu podczas Mszy św. Wszystkie czynności dnia były u niego podporządkowane jednemu celowi, a była nim doskonałość, pragnienie zjednoczenia się z Bogiem. W tym też kierunku wpływał na podwładnych. W rządzeniu klasztorem kierował się sprawiedliwością i miłością. Przez całe życie słabego zdrowia, bez żadnych przywilejów i ulg wypełniał codzienne obowiązki stanu zakonnego. Wierność z miłości była dewizą jego życia.

     Do chwały ołtarzy wyniósł go Jan Paweł II 22 czerwca 1983 roku w Krakowie przez beatyfikację, a 17 listopada 1991 roku w Rzymie dokonując uroczystej kanonizacji.
W dniu 14  września 2007 Senat RP VI kadencji  podjął uchwałę w sprawie uznania św. o. Rafała Józefa Kalinowskiego za wzór patrioty, oficera, inżyniera, wychowawcy i kapłana-zakonnika w sto lat po Jego śmierci.

     W dniu 15 listopada 2007 roku dokładnie w setną rocznicę śmierci  Św. Rafała Kalinowskiego  przedstawiciele ogólnopolskiej rodziny kolejarskiej  z krajowym duszpasterzem kolejarzy ks. Eugeniuszem  Zarębińskim  i  prezesem Katolickiego Stowarzyszenia Kolejarzy Polskich Józefem Dąbrowskim otrzymali relikwie Św. Rafała Kalinowskiego.

Błogosławiony ks. Franciszek Rogaczewski

     Ks. Franciszek Rogaczewski żył w latach 1892-1940. Urodzony 23 XII 1892 w Lipinkach w licznej rodzinie mistrza rzeźnickiego Leonarda i Anny z Laskowskich. Wychowywał się od 1894 w Lubichowie, dokąd rodzina się wyprowadziła. Kształcił się w Collegium Marianum w Pelplinie (1905-1910) oraz w gimnazjum w Chełmnie. Egzamin dojrzałości złożył w 1913 r. Po studiach w Seminarium Duchownym w Pelplinie otrzymał 16 III 1918 święcenia kapłańskie. Proboszcz polskiej parafii pw. Chrystusa Króla w Gdańsku, wyjątkowy spowiednik. Aresztowany l września 1939 r., po długich torturach został rozstrzelany 11 stycznia 1940 r. w pobliżu Gdańska. Na krótko przed zabraniem na egzekucję powiedział do swojego wikariusza, razem z nim uwięzionego: "Wiesz, czuję, że zginę; powiedz moim ukochanym wiernym w kościele Chrystusa Króla, że chętnie oddam swe życie za Chrystusa i Ojczyznę".Papież Jan Paweł II dokonał w Warszawie 13 czerwca 1999 roku beatyfikacji 108 polskich męczenników z czasów II wojny światowej, jednym z nich był  Sługa Boży ks. FRANCISZEK ROGACZEWSKI.